ਬਲੀ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਬਲਿਨ੍ਹ੍ਹ] ੧. ਬਲ ਵਾਲੇ। ਯਥਾ- ‘ਪੰਜੇ ਬਧੇ ਮਹਾ ਬਲੀ’ (੧੧੯੩)। ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਲ੍ਹ੍ਹਿਲ:। ਹਿੰਦੀ, ਬਲੀ, ਬੇਲ। ਪੰਜਾਬੀ, ਵੇਲ, ਵੱਲ] ਵੇਲ ਉਹ ਬੂਟਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਰ ਖੜਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਪਰ ਆਸਰੇ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਉਠੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਲੰਮਾ ਪੈਂਦਾ ਵਧਦਾ ਜਾਵੇ। ਯਥਾ- ‘ਲਤਾ ਬਲੀ ਸਾਖ ਸਭ ਸਿਮਰਹਿ’ (੧੦੭੯)।