ਬਾਂਝਾ

[ਗੁ:। ਹਿੰਦੀ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਬਂਧ੍ਯਾ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਬੰਝਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਬਾਂਝ, ਬਾਂਝਾ] ਬੰਝ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੂਤ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸੰਢ, ਬੇ-ਔਲਾਦ ਇਸਤ੍ਰੀ। ਯਥਾ- ‘ਜਿਨ ਹਰਿ ਹਿਰਦੈ ਨਾਮੁ ਨ ਬਸਿਓ ਤਿਨ ਮਾਤ ਕੀਜੈ ਹਰਿ ਬਾਂਝਾ’ (੬੯੭)।