ਬਿਰਥੜਾ

[ਗੁ:। ਦੇਖੋ, ‘ਬ੍ਰਿਥਾ ੨.’] ਖ਼ਾਲੀ, ਬਿਅਰਥ। ਯਥਾ- ‘ਪਹੀ ਨ ਵੰਞੈ ਬਿਰਥੜਾ’ (੧੦੯੫), ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ (ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ) ਪੁਰਖ ਖ਼ਾਲੀ ਨਾ ਜਾਵੇ।