ਬਿਰਹਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਿਰਹ। ਵਿ+ਰਹ=ਤਿਆਗਨਾ] ਵਿਛੋੜਾ, ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ। ਯਥਾ- ‘ਬਿਰਹਾ ਬਿਰਹਾ ਆਖੀਐ ਬਿਰਹਾ ਤੂ ਸੁਲਤਾਨੁ’ (੧੩੭੯)।