ਬਿਹਾਗ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਿਭਾਤ=ਪਹੁ ਫੁਟਾਲਾ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਵਿਹਾਣ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਬਿਹਾਗ*] ਸਵੇਰਾ, ਤੜਕਾ। ਯਥਾ- ‘ਸਾਝ ਬਿਹਾਗ ਤਕਹਿ ਆਗਾਸੁ’ (੧੫੨), ਪੰਛੀ ਸੰਝ ਸਵੇਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। *ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਤੱਕ ‘ਭ੍ਯਾਗਾ’ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਬਿਹਾਗ ਇਕ ਰਾਗ ਦਾ ਵੀ ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਯਾ ਮਗਰੋਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।