ਬੇਅੰਤ

[ਗੁ:। ਦੇਖੋ, ‘ਬਿ ਤੇ ਬੇ’। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅੰਤ] ਅੰਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ। ਯਥਾ: ‘ਦੇਸ ਮੇਰੇ ਬੇਅੰਤ ਅਪੂਛੇ’ (੧੧੪੧), ਬਿਨ ਪੁਛੇ ਹੀ ਦੇਸ ਮੇਰੇ ਬੇਗਿਣਤ (ਹਨ)।