ਬੈਕੁੰਠ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵੈਕੁੰਠ। ਵੈ+ਕੁਣ੍ਹ੍ਹਠ (=ਤਬਾਹੀ)=ਜਿਸ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਨ ਹੋਵੇ] ੧. ਸ੍ਵਰਗ*, ਬਹਿਸ਼ਤ। ਯਥਾ- ‘ਚਲੁ ਰੇ ਬੈਕੁੰਠ ਤੁਝਹਿ ਲੇ ਤਾਰਉ’ (੩੨੯)। ੨. ਉਹ ਸੁਖ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਂ ਅਨੰਦਦਾਇਕ ਥਾਉਂ ਯਾ ਅਵਸਥਾ। ਯਥਾ- ‘ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਬੈਕੁੰਠੈ ਆਹਿ’ (੩੨੫), ਤਥਾ-’ਬੈਕੁੰਠ ਨਗਰੁ ਜਹਾ ਸੰਤ ਵਾਸਾ’ (੭੪੨)। *ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਬੈਕੁੰਠ ਆਖਦੇ ਹਨ।