ਭਖੁ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਕਸ਼। ਪੰਜਾਬੀ, ਭੱਖ] ੧. ਖਾਣੇ ਯੋਗ (ਵਸਤੂ)। ਯਥਾ- ‘ਭਖੁ ਅਭਖੁ ਸਭ ਖਾਇ’ (੫੦), ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲੀ (ਵਸਤੂ) ਸਭ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ੨. [ਕ੍ਰਿ:] ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਖੋ, ‘ਭਖਸਾਰ’