ਭਿੰਨ

[ਅ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਿਨ੍ਨ। ਪੰਜਾਬੀ, ਭਿੰਨ] ੧. ਵੱਖਰੇ, ਅੱਡਰੇ। ਯਥਾ- ‘ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਹੁਇ ਭਾਵ ਦਿਖਾਵਹਿ’ (੮੮੪)। ੨. ਬਿਨ, ਬਾਹਰ। ਯਥਾ- ‘ਆਗਿਆ ਭਿੰਨ ਨ ਕੋਇ’ (੨੫੧)। ਦੇਖੋ, ‘ਭੇਤ’ ਦੂਸਰੀ ਤੁਕ।