ਭੁਰਿਜੇਣ

[ਪੂ: ਕਾ: ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਧਾਤੂ ਭ੍ਰਿਜ=ਭੁੰਨਣਾ, ਸੁੱਕਣਾ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਭੁਰਜਣਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਭੁਰਣਾ] ਭੁਰ ਕਰਕੇ, ਸੁੱਕ ਸੁੱਕ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਪਤ੍ਰ ਭੁਰਿਜੇਣ ਝੜੀਯੰ ਨਹ ਜੜੀਅੰ ਪੇਡ ਸੰਪਤਾ’ (੧੩੬੦), ਜੋ ਪਤ੍ਰ ਭੁਰ ਕਰਕੇ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫੇਰ (ਪੇਡ) ਬ੍ਰਿਛ ਦੀ (ਸੰਪਤਾ) ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦੇ।