ਭੋ

[ਅ:, ਸੰਬੋ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ] ੧. ਹੇ। ਯਥਾ- ‘ਭੋ ਭਗਵਾਨਏ ਨਮਹ’ (੧੩੫੪), ਹੇ ਭਗਵਾਨ (ਆਪ ਦੇ) ਤਾਈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ੨. [ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਭੈ ੨.’] ਹੋ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਪੂਰਨ ਭੋ ਮਨ ਠਉਰ ਬਸੋ’ (੧੪੦੦), ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ ਮਨ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ।