ਮਣੀਆ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਾਨ। ਪੰਜਾਬੀ, ਮਾਣ। ਮਾਣ ਤੋਂ ਮਣੀਆਂ] ੧. ਮਨੌਤ, ਭਾਵ ਪੂਜਾ। ਯਥਾ- ‘ਸਚੀ ਗੁਰ ਮਣੀਆ’ (੮੫੪)। ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਣਿ] ਰਤਨ, ਭਾਵ ਸਰੇਸ਼ਟ। ਦੇਖੋ, ‘ਮਣੀਆ ਮੰਤ’