ਮਧੂਕੜਉ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਧੁਕਰ] ੧. ਭੌਰਾ, ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਮੱਖੀ। ਯਥਾ- ‘ਅਲਗਉ ਜੋਇ ਮਧੂਕੜਉ ਸਾਰੰਗ ਪਾਣਿ ਸਬਾਇ’ (੧੦੯੦), ਸੰਤ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਕੇ ਭੋਰੇ ਦੀ ਨਿਆਈਂ ਗੁਨਗ੍ਰਾਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਰ (ਸਾਰੰਗਪਾਣਿ) ਈਸ਼੍ਵਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪੂਰਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ੨. [ਦੇਖੋ, ‘ਮਧੂਕਰੀ’] ਮਧੂਕੜੀ, ਉਹ ਰੋਟੀ ਜੋ ਮੰਗ ਕੇ ਆਂਦੀ ਜਾਵੇ। ਤੁਕ ਦਾ ਅਰਥ ਹੋਵੇਗਾ-ਜੋ ਅਲੱਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਧੁਕੜੀ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਰੰਗ ਪਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ੩. ਇਸੇ ਤੁਕ ਵਿਚ-[ਮਧੂ=ਆਪਣਾ (ਅੰਤਸ਼ਕਰਣ) ਕੜਉ=ਕੜ ਛਡਿਆ]-ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤਹਕਰਣ ਰੋਕ ਛਡਿਆ-ਵੀ ਅਰਥ ਲਾਉਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।