ਮਰਤੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਾਰੁਤ] ੧. ਪੌਣ। ਯਥਾ- ‘ਜੁਗਤਿ ਕਰਿ ਮਰਤੁ ਸੁ ਸਨਬੰਧੁ ਕੀਜੈ’ (੯੯੧), ਪੌਣ ਦਾ ਸਨਬੰਧ ਜੁਗਤ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਭਾਵ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਤੋਂ ਹੈ। ਮੁਰਾਦ ਸੁਆਸਾਂ ਦੇ ਇਕ ਬੱਝਵੀਂ ਰੌਂ ਵਿਚ ਟਿਕਵੇਂ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਵੀ ਹੈ। ੨. [ਦੇਸ਼ ਭਾਸ਼ਾ] ਮਾਰਦਾ ਹੈ।