ਮਹਰੇਰੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਹਿ=ਪ੍ਰਿਥਵੀ+ਪੰਜਾਬੀ, ਰੇਰ, ਰੇੜ=ਡਿੱਗਣਾ] ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕਿਰਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕਿਨਾਰਾ, ਢਾਹ। ਯਥਾ- ‘ਤਲਿ ਗਾੜਾ ਮਹਰੇਰੁ’ (੧੦੯੫), ਦੇਖੋ, ‘ਕੁਰੀਆ’