ਮੁਚੁ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮੁਚ੍ਹ੍ਹ=ਛੁੱਟ ਜਾਣਾ। ਮੁਚਤ=ਛੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ] ੧. ਡਿੱਗ ਪੈਣਾ, ਛੱਡ ਜਾਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਮੁਚੁ ਮੁਚੁ ਗਰਭ ਭਏ ਕੀ ਨ ਬਚਿਆ’ (੩੨੮), ਬਾਹਲੇ ਗਰਭ ਛਣ ਗਏ, ਤੂੰ ਕਾਹਨੂੰ ਬਚਿਆ। ੨. [ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਮੁੱਚ] ਵੱਡਾ, ਬਹੁਤਾ। ਯਥਾ- ‘ਭਉ ਮੁਚੁ ਭਾਰਾ ਵਡਾ ਤੋਲੁ’ (੧੫੧), ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਹਲਾ ਭਉ ਧਾਰਿਆ ਹੈ, ਓਹ ਭਾਰੇ ਤੋਲ ਵਾਲੇ ਹਨ।