ਮੁੰਞੁ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮੁੰਚ੍ਹ੍ਹ=ਛੱਡਣਾ] ੧. ਕੁੱਟਣਾ, ਨਾਸ਼ ਕਰਨਾ। ਯਥਾ- ‘ਗੋਬਿੰਦ ਜੀਉ ਬਿਖੁ ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਮੁਞੁ’ (੧੧੭੯), ਹੇ ਗੋਬਿੰਦ ਜੀ! ਬਿਖ ਰੂਪ ਮਮਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ। ੨. [ਪੰਜਾਬੀ] ਮੁੰਜ ਵਾਂਙੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਬਰੀਕ ਕਰਨਾ।