ਮੂਰਾ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮੂਢ। ਪੰਜਾਬੀ, ਮੂੜ੍ਹ। ਦੂਸਰਾ ਰੂਪ ਮੂਰ। ਰ, ੜ ਦੀ ਸ੍ਵਰਣਤਾ] ਮੂਰਖ। ਯਥਾ- ‘ਕੋਊ ਸੁਘਰੁ ਨ ਕੋਊ ਮੂਰਾ’ (੨੫੨)।