ਅਫਾਰੀ

[ਗੁ:। ਪੰਜਾਬੀ] ਆਫਰਿਆ, ਫੁੱਲਿਆ, ਹੰਕਾਰੀ। ਯਥਾ- ‘ਆਕੀ ਮਰਹਿ ਅਫਾਰੀ’ (੯੯੨), ਆਕੀ ਲੋਕ (ਅਫਾਰੀ) ਆਕੜ ਕੇ, ਭਾਵ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਯਥਾ- ‘ਜਗਨ ਕਰੈ ਬਹੁ ਭਾਰ ਅਫਾਰੀ’ (੨੨੪), (ਰਾਜਾ ਬਲ) ਜਗਾਂ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਫਰ ਗਿਆ ਸੀ।