ਆਲਾਵਤੀ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਆਲ੍ਯ = ਘਰ। ਹਿੰਦੀ, ਵਤੀ = ਵਾਲਾ] ਘਰ ਵਾਲੇ, ਮੰਦਰ ਵਾਲੇ, ਭਾਵ ਪੁਜਾਰੀ। ਯਥਾ- ‘ਆਲਾਵੰਤੀ ਇਹੁ ਭ੍ਰਮੁ ਜੋ ਹੈ ਮੁਝ ਊਪਰਿ ਸਭ ਕੋਪਿਲਾ’ (੧੨੯੨), ਪੁਜਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਇਹ ਭ੍ਰਮ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ (ਆਲਾ-ਵੰਤੀ) ਘਰ ਵਾਲੇ ਹਾਂ (ਇਸ ਕਰਕੇ) ਮੇਰੇ ‘ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ।