ਉਪਾਵਣ

[ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਉਪਾਵਹਿ’] ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ। ਯਥਾ- ‘ਆਪਿ ਉਪਾਵਣਹਾਰੁ’ (੫੧੮)।