ਕਸੁੰਭੜੈ

[ਸੰ:। ਕਛੀ ਬੋਲੀ] ੧. ਅੱਗ* । ਯਥਾ- ‘ਹਥੁ ਨ ਲਾਇ ਕਸੁੰਭੜੈ ਜਲਿ ਜਾਸੀ ਢੋਲਾ’ (੭੯੪), ਹੇ (ਢੋਲਾ) ਪ੍ਯਾਰੇ, ਅੱਗ (ਵਿਸ਼ਿਆਂ) ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਨਾ ਪਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੜ ਜਾਏਂਗਾ। ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ। ਦੇਖੋ, ‘ਕਸੁੰਭ’] ਕਸੁੰਭੇ ਦਾ ਫੁੱਲ ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸ਼ੋਖ਼ ਤੇ ਕੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਸੁੰਭੇ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਬਲਦੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਸੜਨਾ ਹੀ ਹੋਇਆ। *ਕਾਠੀਆਵਾੜ ਦੇਸ ਵਿਖੇ ਅਫ਼ੀਮ ਘੋਲ, ਉਬਾਲ; ਛਾਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਗਰਮ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਬਲੀ ਹੋਈ ਅਫ਼ੀਮ ਦੇ ਕਾਹਵੇ ਨੂੰ ਕਸੁੰਭਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਮ ਜੂਨਾਗੜ੍ਹ ਆਦਿਕ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚਾਹ ਵਾਂਗੂ ਮਿਲਦੀ ਸੁਣੀਂਦੀ ਹੈ।

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ