ਨਿਥਾਵੇ

[ਗੁ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਨਿ+ਥਾਵਾਂ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਥਾਨ=ਥਾਉਂ] ਥਾਂ ਹੀਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਟਿਕਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਯਥਾ- ‘ਨਿਥਾਵੇ ਕਉ ਗੁਰਿ ਦੀਨੋ ਥਾਨੁ’ (੩੯੫)।