ਨਿਰਗੁਣਿਆਰ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਿਰ੍ਹ੍ਹਗੁਣ। ਆਰ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ] ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਹੀਨ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਸੱਖਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਹਮ ਨਿਰਗੁਨੀਆਰ ਨੀਚ ਅਜਾਨ’ (੨੯੦)।