ਬੀਚੇ

[ਅ:। ਦੇਖੋ, ‘ਬਿਚ’] ੧. ਵਿਚਕਾਰ, ੨. ਵਿਚੇ ਹੀ। ਯਥਾ- ‘ਦੇਸੁ ਕਮਾਵਨ ਧਨ ਜੋਰਨ ਕੀ ਮਨਸਾ ਬੀਚੇ ਨਿਕਸੇ ਸਾਸ’ (੪੯੬)।