ਬੀਜ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਿ+ਜਨ੍ਹ੍ਹ=ਉਤਪਤ ਹੋਣਾ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵੀਜ। ਪੰਜਾਬੀ, ਵੀਜ, ਬੀਜ, ਬੀਉ, ਬੀ। ਕ੍ਰਿਯਾ, ਬੀਜਣਾ] ੧. ਉਹ ਮੂਲ ਸ਼ੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪਤੀ ਹੋਵੇ-ਬੀ, ਬੀਉ। ੨. ਮੂਲ। ਯਥਾ-ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਹਿਰਦੈ ਰਹੈ’ (੯੭੪)। ਦੇਖੋ, ‘ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ’ ੩. [ਕ੍ਰਿ:] ਬੀਜ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਬੀਉ ਬੀਜਿ ਪਤਿ ਲੈ ਗਏ’ (੪੬੮), ਬੀਜ ਨੂੰ ਬੀਜ ਕੇ (ਪਤ) ਅਬਰੋ ਲੈ ਗਏ, ਭਾਵ (ਪਿਛਲੇ ਜੁਗਾਂ ਦੇ) ਪੂਰੇ ਧਰਮ ਕਰਕੇ।