ਮਨੂਰ

[ਸੰ: ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਣ੍ਹ੍ਹਡੂਂਭ। ਪੰਜਾਬੀ, ਮਨੂਰ] ੧. ਪੰਘਰੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੈਲ ਜੋ ਭੱਠੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇੱਟ ਰੋੜੇ ਵਾਂਗ ਬੱਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ੨. ਸੜੇ ਗਲੇ, ਰੱਦੀ ਲੋਹੇ ਦੇ ਖਿੰਘਰ। ੩. ਪੁਰਾਣਾ ਲੋਹਾ ਜੋ ਗਲ ਸੜ ਕੇ ਲੋਹਾ ਨਾ ਭਾਸੇ, ਇਟ ਰੋੜਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਯਥਾ- ‘ਭਇਆ ਮਨੂਰੁ ਕੰਚਨੁ ਫਿਰਿ ਹੋਵੈ’ (੯੯੦)।