ਮੁਹਤਾਜ

[ਗੁ:। ਅਰਬੀ, ਮੁਹਤਾਜ] ਲੋੜਵੰਦ, ਮੁਥਾਜ। ਯਥਾ- ‘ਮਾਇਆ ਕਾ ਮੁਹਤਾਜੁ ਪੰਡਤੁ ਕਹਾਵੈ’ (੨੩੧)।