ਮੇਧ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮੇਧ੍ਯ] ਪਵਿੱਤ੍ਰ। ਯਥਾ- ‘ਰਸੁ ਮਿਸੁ ਮੇਧੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਬਿਖੁ ਚਾਖੀ’ (੯੩), ਭਾਵ ਰਸ ਮਿਸ ਆਦਿ ਜੋ ਵਿਖੇ ਵਿਹੁ ਰੂਪ ਹਨ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਤ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਾਣ ਕੇ ਚਖਦਾ ਹੈ। ਅਥਵਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਦਾ (ਮਿਸ) ਬਹਾਨਾ ਕਰਕੇ ਵਿਹੁ ਚਖੀ। ਦੇਖੋ, ‘ਰਸ ਮਿਸ’