ਮੇਰਾਣੁ

[ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ‘ਮੇਰੁ’। ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ, ਆਣ = ਨਿਆਈਂ] ਸੁਮੇਰ ਪਰਬਤ ਵਾਂਙੂ। ਯਥਾ- ‘ਝਖੜਿ ਵਾਉ ਨ ਡੋਲਈ ਪਰਬਤੁ ਮੇਰਾਣੁ’ (੯੬੮)।