ਲਜੋ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਲਜ੍ਹ੍ਹਜਾ] ਸ਼ਰਮ, ਹਯਾ। ਯਥਾ- ‘ਤਬ ਮੁਖੁ ਕਾਜਿ ਲਜੋ’ ( ੧੨੦੩), ਤਦ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਸ਼ਰਮ ਕਰੇਗੀ।