ਲੈ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਲਯ=ਸਮਾਧੀ] ੧. ਲਿਵ, ਲੀਨ ਹੋਣ ਦੀ ਦਸ਼ਾ। ਯਥਾ- ‘ਨਾਨਕ ਲਗੀ ਤਤੁ ਲੈ’ (੧੨੭੯), ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ (ਤਤ) ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲਿਵ ਲੱਗੀ ਹੈ। ੨. [ਕ੍ਰਿ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਲੈਣਾ ਤੋਂ] ਲੈ ਕਰ, ਲੈ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਲੈ ਫਾਹੇ ਰਾਤੀ ਤੁਰਹਿ’ (੩੧੫), ਤਥਾ-’ਲੈ ਭਾੜਿ ਕਰੇ ਵੀਆਹੁ’ (੪੭੧)। ਦੇਖੋ, ‘ਭਾੜ’ ਤਥਾ-’ਧਰਮਰਾਇ ਹੈ ਦੇਵਤਾ ਲੈ ਗਲਾ ਕਰੇ ਦਲਾਲੀ’ (੯੬੭), ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇਵਤਾ ਹੈ (ਪਰ ਉਹ ਕੇਵਲ) ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲੈ ਕੇ ਭਾਵ ਹਾਲ ਮਲੂਮ ਕਰ ਕੇ (ਦਲਾਲੀ) ਦਲੀਲ ਯਾ ਅਨੁਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਖੋ, ‘ਦਲਾਲੀ’