ਲੋਅ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਧਾਤੂ, ਲੋਕ੍ਹ੍ਹ=ਦੇਖਣਾ; ਲੋਕ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਲੋਅ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਲੋਅ, ਲੋਆ, ਲੋਇ] ਲੋਕ। ਯਥਾ- ‘ਤਿਥੈ ਲੋਅ ਲੋਅ ਆਕਾਰ’ (੮), ਤਥਾ-’ਸੈਲ ਲੋਅ ਜਿਨਿ ਉਧਰਿਆ’ (੧੩੯੩), ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿਸ ਨੇ ਉਧਾਰੇ ਹਨ। ਅਥਵਾ ਪੱਥਰ ਵਤ ਭਾਰੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਜਿਸ ਨਾਮ ਨੇ ਤਾਰੇ ਹਨ।