ਲੋਇਣ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਲੋਚਨ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਲੋਯਣ। ਪੰਜਾਬੀ, ਲੋਇਣ] ਨੇਤਰ, ਅੱਖ। ਯਥਾ: ‘ਲੋਇਣ ਰਤੇ ਲੋਇਣੀ’ (੧੦੯੧), ਤਥਾ-’ਲੋਇਣ ਲੋਈ ਡਿਠ’ (੫੭੭)। ਦੇਖੋ, ‘ਲੋਇਣ ਲੋਈ’ ਤਥਾ-’ਲੋਇਣ ਸੁਰਤਿ ਕਰੇਇ’ (੧੩੯), ਗਿਆਨ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕਰੇ।