ਵਥੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਸ੍ਹ੍ਹਤੁ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਵਤਥੁ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਵਥ। ਨ: ਪੰਜਾਬੀ, ਵਸਤੂ] ਵਸਤ, ਚੀਜ਼, ਪਦਾਰਥ। ਯਥਾ- ‘ਆਪੇ ਵਥੁ ਰਾਖੈ ਆਪੇ ਦੇਇ’ (੧੨੬), ਤਥਾ-’ਦ੍ਰਿੜੁ ਕਰਿ ਗਹਹੁ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਵਥੁ’ (੨੮੮)। ਦੇਖੋ, ‘ਮੁਹਤਾਜੀ’