ਵਰਤੀਜਾ

[ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਵਰਤਾਇਆ’। ਪੰਜਾਬੀ, ਵਰਤੀਜਣਾ ਤੋਂ] ਵਰਤਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਥਾ: ‘ਆਪਨ ਖੇਲੁ ਆਪਿ ਵਰਤੀਜਾ’ (੨੯੧)।