ਅਧਿਆਤਮੀ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਧ੍ਯਾਤਮਿਕ। ਮੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ] ਜੋ ਆਤਮਾ ਨਮਿੱਤ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਯਥਾ- ‘ਅਧਿਆਤਮੀ ਹਰਿ ਗੁਣਤਾਸੁ ਮਨਿ ਜਪਹਿ ਏਕੁ ਮੁਰਾਰਿ’ (੩੮), (ਜੋ ਜੀਵ ਹਰੀ) ਗੁਣਤਾਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਦਾ ਹੈ (ਅਰ ਬਾਣੀ ਕਰ) ਜਪਦਾ ਹੈ ਮੁਰਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਅਧਿਆਤਮੀ (ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ) ਹੈ।