ਅਨਤਾ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਨੰਤ] ਅਨਗਿਣਤ, ਬੇਅੰਤ। ਯਥਾ- ‘ਅਨਤਾ ਧਨੁ ਧਰਣੀ ਧਰੇ ਅਨਤ ਨ ਚਾਹਿਆ ਜਾਇ’ (੧੫੬), ਧਨ ਬਹੁਤ ਧਰਤੀ ਵਿਖੇ ਦੱਬਦੇ ਹਨ, ਈਸ਼੍ਵਰ ਦੀ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।