ਅਨਿਆਇ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅ + ਨਯਾਯ] ੧. ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ, ਅਨੀਤੀ, ਅਧਰਮ। ੨. ਅਧਰਮ ਨਾਲ। ਯਥਾ- ‘ਤਉ ਕੜੀਐ ਜੇ ਅਨਿਆਇ ਕੋ ਮਰਤਾ’ (੧੧੪੦), ਝੂਰੀਏ ਤਦੋਂ ਜੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਰਦਾ ਹੋਵੇ। 51