ਅਨੂਪੁ

[ਗੁ: ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਨੁਪਮ। ਅਨ੍ਹ੍ਹ + ਉਪਮ] ਉਪਮਾ ਰਹਤ, ਸੁੰਦਰ। ਦੇਖੋ, ‘ਅਨੂਪ ਰੂਪਾਵਤੀ’