ਅਪਤਹ

[ਸੰ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਅ+ਪਤ] ਬੇਪੱਤਾ, ਬੇਇੱਜ਼ਤਾ। ਯਥਾ- ‘ਅਪਤੁ ਪਸੂ ਮਨਮੁਖੁ ਬੇਤਾਲਾ’ (੧੦੨੯), ਤਥਾ-’ਹਮ ਅਪਤਹ ਅਪੁਨੀ ਪਤਿ ਖੋਈ’ (੩੨੪)।