ਅਪ੍ਯ੍ਯਉ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਆਪ੍ਯ* = ਗੁੰਮ ਹੋਣਾ] ੧. ਭੱਛ ਕਰਨਾ। ੨. ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ। ੩. ਅਰਪਨ ਕਰਨਾ** । ਯਥਾ- ‘ਨਾਮੁ ਨਵਨਿਧਿ ਅਪੈ’ (੧੪੦੦), ਭਾਵ ਨਾਮ ਰੂਪ ਨਵਨਿਧਿ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਥਾ-’ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਅਖੈ ਨਿਧਿ ਅਪ੍ਯ੍ਯਉ’ (੧੪੦੧), ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ (ਅਖੈ) ਜੋ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਨਿਧਿ ਹੈ (ਹੇ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ! ਆਪ ਨੇ) (ਅਪ੍ਯ੍ਯਉ) ਛਕੀ ਯਾ ਧਾਰਣ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਯਾ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਰਪਨ ਕੀਤੀ ਹੈ। *ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਪਦ ‘ਆਪ੍ਯ’ ਤੋਂ ਇਹ ਪਦ ਬਣੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਇਸਦੇ ਅਰਥ ਤਾਂ ਹਨ ਪਾਣੀ ਸਬੰਧੀ, ਪਰ ਦੂਸਰੇ ਅਰਥ ਹਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਣੇ ਯੋਗ। ਇਹੋ ਪਦ ਗਾਲਬਨ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ ਤੇ ਦੇਸ਼-ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਰਤੀਂਦਾ ਆਯਾ ਹੈ%**ਅਰਪੇ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਰੂਪ ਵੀ ਅਪੈ ਤੇ ਅਪ੍ਯਉ ਖ਼੍ਯਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ।

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ