ਅਭਗਾ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਭਗ = ਨਾ ਟੁੱਟਾ ਹੋਇਆ] ਜੋ ਕਦੀ ਨਾ ਟੁੱਟੇ। ਯਥਾ- ‘ਤਿਸੁ ਦੀਬਾਣੁ ਅਭਗੁ’ (੪੬੭), ਤਥਾ-’ਅਸਥਿਰ ਥਾਨੁ ਜਿਸੁ ਹੈ ਅਭਗਾ’ (੧੦੮੩)।