ਅਰੂੜਾ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਆਰੂਢ] ੧. ਸਿਥਿਤ ਹੋਣਾ, ਸਵਾਰ ਹੋਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਾਧ ਪਾਈ ਵਡਭਾਗੀ ਮਨੁ ਚਲਤੌ ਭਇਓ ਅਰੂੜਾ’ (੬੯੮), ਚਲਾਇਮਾਨ ਜੋ ਮਨ ਸੀ ਸੋ ਅਚਲ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਥਵਾ ੨. ਮਨ ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਕਾਰ ਸੀ (ਗ੍ਯਾਨ ਘੋੜੇ ਪਰ) ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।