ਅਵਤਰਿ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਵਤਰਣ = ਉਤਰਨਾ] ੧. ਅਵਤਾਰ ਧਾਰ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਅਵਤਰਿ ਆਇ ਕਹਾ ਤੁਮ ਕੀਨਾ’ (੭੯੨), ਮਨੁੱਖ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਸਾਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਪੁਤ੍ਰ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਔਤ੍ਰਾ] ਨਿਪੁਤੇ, ਔਤ੍ਰੇ। ਯਥਾ- ‘ਅਵਤਰਿ ਆਇ ਕਹਾ ਤੁਮ ਕੀਨਾ’ (੭੯੨), ਹੇ ਔਤਰੇ! ਤੈਂ (ਜਗਤ ਵਿਚ) ਆ ਕੇ ਕੀ (ਕੰਮ) ਕੀਤਾ। ੩. (ਅਵ + ਤਰ) ਦੁਸ਼ਤਰ ਭਾਵ ਤਰਨੇ ਨੂੰ ਕਠਨ (ਸੰਸਾਰ) ਵਿਚ ਆ ਕੇ।