ਅਸਥੰਮਨ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਥੰਭ। ਅ, ਸੰਯੋਗੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਲਗਾ ਹੈ, ਦੇਖੋ : ਪੰਜਾਬੀ ਲਘੂ ਵਯਾਕਰਨ, ਇਸੇ ਕੋਸ਼ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਫ਼ਾ] ਥੰਮ੍ਹਾ, ਆਸਰਾ। ਯਥਾ- ‘ਤਿਉ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਮਨਹਿ ਅਸਥੰਮਨੁ’ (੨੮੨), ਤਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਮਨ ਲਈ ਥੰਮ੍ਹਾ ਹੈ। ਭਾਵ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਡੋਲਣ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ।