ਅਹਕਰਣੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਹਙਕਾਰ] ਹੰਕਾਰ, ਗੁਮਾਨ। ਯਥਾ- ‘ਜਿਨਿ ਵਿਚਹੁ ਅਹਕਰਣੁ ਚੁਕਾਇਆ’ (੭੨), ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਚੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। 15