ਅਹਰਣਿ

[ਸੰ:। ਦੇਸ਼ ਭਾਸ਼ਾ] ਜਿਸ ਪਰ ਲੋਹਾ ਘੜਦੇ ਹਨ। ਯਥਾ- ‘ਹਸਤੀ ਸਿਰਿ ਜਿਉ ਅੰਕਸੁ ਹੈ ਅਹਰਣਿ ਜਿਉ ਸਿਰੁ ਦੇਇ’ (੬੪੭), ਜਿਹਾ ਅਹਰਣ (ਵਦਾਨ) ਦੇ ਹੇਠ ਸਿਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਤਥਾ-’ਅਹਰਣਿ ਮਤਿ ਵੇਦੁ ਹਥੀਆਰੁ’ (੪), ਬੁਧਿ ਨੂੰ ਅਹਰਣ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਵੇ।