ਆਨਲੋ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਨਿਲ = ਵਾਯੂ] ਵਾਯੂ, ਪੌਣ। ਯਥਾ- ‘ਧੂਪੁ ਮਲਆਨਲੋ’ (੬੬੩)। ਦੇਖੋ, ‘ਮਨਆਨਲੋ’