ਉਚ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਉਚ੍ਹ੍ਹਚ] ਉੱਚੀ। ਯਥਾ- ‘ਤਿਨ ਕਉ ਪਦਵੀ ਉਚ ਭਈ’ (੧੪੦੨)।